AKT II - Klingenthal

PRELUDIUM

Walti (rozglądając się dookoła): E_A, droga moja scenarzystko, czy gotowe jest już wszystko?

E_A pojawia się w zasięgu wzroku, nerwowo przerzucając sterty papierów. Unosi rozbiegane spojrzenie.

E_A (ze zgrozą): Walti, czy ty się dobrze czujesz? To wszystko (unosi papiery) TO WSZYSTKO MA BYĆ W JEDNYM AKCIE?!

Walti (ze skruchą): Myślałem, że ucieszą cię takie wyniki i  - to wcale nie są uniki! - z radością przyjmiesz wartką akcję, w końcu za pięć miesięcy wakacje.

E_A (wzdychając ciężko): Dobra, bierzmy się do roboty, czuję, że wynikną z tego kłopoty (zamiera, po czym dodaje zdegustowana). I na dodatek wierszoklectwem się zaraziłam! (na stronie) A niech cię, Walti! Wiatr z tobą tańcował!

Wychodzi, Walter opuszcza pomieszczenie innymi drzwiami.

SCENA 1

Początek kwalifikacji, Hajbek siedzi z Kraftem w domku AUTów; ten ostatni nuci pod nosem modne ostatnio autowe rapsy.

Hajbek (przymilnie): Kraficku...?

Kraft (przerywając nucenie): Co, Hajbeczku?

Hajbek: Chcę żebyś pamiętał, że jesteś moim BBF, niezależnie od wszystkie-... Patrz! Schiffi leci!

Na ekranie widać szybującego Schiffnera.

Hajbek (zafascynowany): Patrz na ten styl! Na ten lot! I ta pozycja... (fangirling level hard)

Kraft przysłuchuje mu się przez chwilę, po czym opuszcza ramiona i po cichu opuszcza domek.

Hajbek: No po prostu, cudownie! Prawda, Krafti? (rozgląda się po pustym domku, nagle zasmucony) Krafti...?

Podnosi ze stolika kratkę z napisem "Widzę, że poświeciłeś Kraftboecka dla Schiffboecka. Żegnaj, przyjacielu!".

Hajbek (ni to zasmucony, ni zaniepokojony): Krafti...

Pojawia się Kofler.

Kofi: Siemasz, Hajbek, gdzie Kraft?

Hajbek (załamany): Ja, ja... JA GO CHYBA ZABIŁEM, KOFI...!!! (zalewa się łzami i rzuca ku koflerowej piersi).

Kofi (odsuwając się nieco): Hej, hej, hej, młody, zwolnij...! Jak? O co chodzi?

Hajbek (zdruzgotany): Ja... Ja go zdradziłem, ZDRADZIŁEM, ROZUMIESZ?! Zraniłem dogłębnie, do samego dna duszy...! A przecież zaplanowaliśmy już naszą wspólna przyszłość - mieliśmy wziąć ślub w tym samym kościele, w tym samym dniu; mieliśmy wspólnie wychowywać naszych synów na wspaniałych skoczków, co roku spędzać razem wakacje na Krecie czy innym Szczurze...! A ja pogrzebałem te marzenia, rozumiesz, Kofi? Pogrzebałem je swoją obsesją na punkcie Schiffiego!

Kofi (sceptycznie): Masz obsesją na punkcie Schiffnera?

Hajbek (ignorując pytanie, łapie Kofiego za kurtkę, przerażony): A jeśli on sobie coś zrobi? Z mostu rzuci? Albo z Letalnicy? (piskliwie) Co ja powiem Marisie...?!

Kofi (uspokajającym tonem): Spokojnie Michi, Kraft to rozsądny gryzoń, byle obrzydliwa zdrada przyjaźni... (rozpaczliwy skowyt Hajbeka) ...to jest, drobne przyjacielskie nieporozumienie go nie złamie. Wróci i jeszcze będzie wspólnie zabierać wasze wnuki na ryby.

Hajbek (pociągając nosem): Ja nie umiem wędkować.

Kofi (dobrotliwie): Kraft pewnie też nie. No, nos do góry, ja muszę już iść, więc przestań się mazać.

Bierze narty i próbuje wyjść z domku, ale atakuje go Złowieszczy Pan Kamerman. Kofi robi przerażoną minę i opędza się od niego nartami. ZPKamerman wycofuje się na z góry upatrzone pozycje, a Kofi wraca do domku i zamyka się na cztery spusty.

Kofi (zdeterminowany): Hajebek, zmiana planów. Zostaliśmy otoczeni. Weź się w garść, musimy opracować plan.

Hajbek (ocierając nos i zbierając się w sobie): Jaki plan?

Kofi: Plan ewakuacji tylnymi drzwiami w celu udania się na skocznię. Twoim zadaniem będzie odciągnięcie uwagi wroga, a ja wraz ze sprzętem udam się na wyciąg. Mam nadzieję, że spotkamy się na górze, przyjacielu! Czy jesteś gotowy na takie poświecenie?

Hajbek (uroczyście): Dla ciebie wszystko, mój mistrzu!

Żegnają się po męsku i zajmują ustalone właśnie pozycje, rozpoczynając akcję o kryptonimie "Boję się blasku fleszy".

SCENA 2

Domek Polaków, przed kwalifikacjami. Olek i Klimek naradzają się w kącie.

Klimek: Stary, ja muszę! Czaisz to? Przecież mnie Agnieszka z domu wyrzuci, syn się do mnie nie przyzna...! Obiecałem im, że to będzie mój sezon, mój!

Olek (niepewnie): Wieeem, stary, ale... ale co z moja reputacją, no? Taki blamaż? A jak mnie Sztefan potem nie weźmie na Lille?

Skrobot wchodzi po wosk, milkną nagle. Kiedy serwisman wychodzi, Klimek łapie Olka za ramię.

Klimek: Pamiętasz, jak ci wtedy pomogłem? Wtedy, kiedy potrzebowałaś mnie najbardziej...?

Olek (zaskoczony): Yyy.... nie? Nie mam pojęcia o czym mówisz, stary.

Głos z OFFu (poirytowany): Zniszczoł, znowu się roli nie nauczyłeś!

Olek (zdezorientowany): Ale ja naprawdę nie wiem, o czym on mówi! Przecież my się nawet nie przyjaźnimy jakoś tak bardzo!

Głos z OFFu (mocno już zdenerwowany): A co ma Hofer do fizyki kwantowej*? Masz rolę, masz się jej nauczyć i zagrać. Żadnego "nie mam pojęcia", tylko "Oczywiście, Klemens, masz rację, jestem ci to winien, przyjacielu".

Olek (zrezygnowany): A powiesz mi chociaż, w czym mi on tak bardzo pomógł?

Głos z OFFu (metaforycznie wywraca oczami): A bo ja wiem? Przecież to Hofer wymyślił, nie ja! Ja tu tylko błędy ortograficzne poprawiam, żeby to się w ogóle dało czytać. I pilnuje was, barany... Dobra (z nową energią), grajże, ja czasu nie mam.

Olek (z westchnieniem, ale i emfazą): Oczywiście, Klemens, masz rację. Jestem ci to winien, przyjacielu! (na stronie, szeptem) Tak może być?

Głos z OFFu (również szeptem): Tak, dokładnie tak!

Klimek (radośnie, rzucając mu się na szyję): Jesteś najlepszym przyjacielem, Oleczku! Słuchaj, ja zrobię co w mojej mocy, ale jakby co, jakby mi nieco brakło, to mi pomożesz, dobrze?

Olek (nieco zrezygnowany): Dobrze.

Klimek (z energią): Dobra, ja muszę już iść, widzimy się na dole, pa!

Wychodzi, Olek wzdycha ciężko i przygotowuje się do wyjścia.

Piętnaście minut później Klemens skacze i brakuje mu jednego miejsca do awansu.

Klimek (do siebie, zerkając na górę skoczni): No, Olek. Proszę, bądź dobrym przyjacielem. (po namyśle) Albo ktokolwiek inny, flaszkę postawię, no!

Nikt się nad nim nie lituje, nadchodzi kolej Olka.

Olek (siadając na belce): Będę tego żałował... Ale czego się nie robi dla przyjaciół! (na stronie) Dorwę jutro Waltera i zagrożę, że przerobię jego krótkofalówki na złom, jeśli będzie dalej tak ingerował w moją osobowość...!

Gdzieś w kieszeni Walterowej kurtki krótkofalówki zaczynają drżeć z przerażenia, uspokajane kojącym głaskaniem swojego pana i władcy.

Olek (ruszając z belki): Klemensie, drogi przyjacielu! Już lecę na ratunek!

*muzyczka w stylu Supermana*

Olek ląduje zdecydowanie bliżej od Klimka. Schodzi ze skoczni z opuszczoną głową, a Klimek rzuca mu się na szyję.

Klimek: Wiedziałem! Wiedziałem, że jesteś prawdziwym przyjacielem, Oleczku!

Olek (pod nosem): I tak wisisz mi flachę, Murańka.

Klimek (wydymając usta): No dobrze. ALE ANI SŁOWA AGNIESZCE!

W pełnej zgodzie odchodzą w kierunku domku.

SCENA 3

Kamil i Simmi siedzą na górze skoczni i obserwują skoki. Kamera podjeżdża do nich i przygląda się zainteresowana.

Kamil (szturchając Simmiego): Ej, Simmi.

Simmi (odrywając wzrok od okna): No?

Kamil (wskazując brodą kamerę): Gapi się.

Simmi: I co z tego? (wyszczerza się do kamery)

Kamil: Nooo... nie boisz się? Tyle tu olimpijskiego złota, że strach trochę. (po namyśle) Jakbyśmy się w dwójkę zrzucili, to mielibyśmy własne koła olimpijskie ze szczerego złota.

Simmi (podchwytując pomysł): No! I jeszcze jeden medal by został! Niezła myśl, Kamil!

Kamil (drapiąc się po brodzie): Ano. Tylko dobrą firmę ochroniarską by trzeba było wynająć. Z nazwą taką chwytliwą. Golden security, na przykład, o!

Simmi (kiwając głową): Dobre! Podoba mi się!

Kamil (wyciągając do niego rękę): To co? Umowa stoi?

Simmi (ściskając ją, uśmiechnięty): Stoi!

ZPKameraman: Panowie? Możecie tak nie błyszczeć? Ja wiem, że wy takie złote chłopaki, ale, kurde, zdjęcia mi nie wyjdą od tego blasku.

Kamil (kiwając głową): Tak, tak, przepraszamy. Już, sekundka.

Oboje sięgają do kieszeni i wyciągają okulary przeciwsłoneczne, które zakładają na nosy. W pomieszczeniu robi się nieco ciemniej.

ZPKamerman: Dziękuję!

Kamil i Simmi (unisono, z szerokimi uśmiechami): Do usług!

Przybijają sobie żółwika.

SCENA 4

Sevik w wagoniku jedzie na górę skoczni i podziwia widoki. Nagle pojawia się Złowieszczy Pan Kamerman.

Sevik (podskakuje przerażony): AAA...! Idź stąd, a kysz, maro nieczysta!

ZPKamerman (zdezorientowany): Ale że niby co? Że brudny jestem?

Sevik (nadal przerażony, ale bardziej już zdenerwowany): Jak śmiesz mnie tu tak podglądać, ty wstrętny, obłudny, zawszony...

ZPKamerman (urażony): Wpraszam sobie! Myłem się dziś rano!

Sevik (zirytowany): Proszę mnie w spokoju zostawić, ja tu medytuje, żeby ładnie skoczyć. (wyniosłym tonem) No już! Sio!

ZPKamerman wzrusza ramionami i wynosi się z wagonika w połowie jazdy.

Sevik w spokoju dojeżdża na górę, gdzie wpada na Fannisa.

Sevik (w uniesienie): Siema, Norek, nie uwierzysz, co mi się przydarzyło...!  (zauważa jego apatyczność) Fanni?

Fannis (wzdychając ciężko): Ech, bo widziałem Polaków. Jakiego oni mają cudownego team spirit! Wiesz, że Znis-... Znisz-... no! Ten! Aleks mu jest chyba... Wiesz, że wpuścił Klemensa do konkursu, bo ten obiecał żonie, że pomacha synowi w telewizji, a Eurosport im wywaliło, więc musi się dostać do konkursu, żeby obietnicę wypełnić? (wzdycha ponownie) Też bym chciał takich kolegów...!

Sevik (zaskoczony): Ale ty przecież nie potrzebujesz, żeby ktoś cię wpuścił, nie? 

Fannis (roztargniony): No nieee, ale... widzisz, mam teraz taki nastrój, że mam ochotę zrobić coś dobrego, wiesz? W końcu Mikołajki za pasem, trzeba robić dobre rzeczy, nie?

Sevik (nieprzekonany): Ano. A może... (w jego głowie rodzi się szatański - nie mylić z Demonicznym! - plan) A może ty kogoś wpuścisz do konkursu co? Taki... prezent świąteczny komuś zrób, co ty na to, Fannis?

Fannis (nagle pobudzony): Tak! To jest dobry plan! Kto tam jest ostatni?

Sevik (zerka na ekran): Yyy... Kenzie, o ile się nie mylę.

Fannis (jeszcze bardziej uradowany): O, to się dobrze składa, lubię go bardzo! I jeszcze na Twitterze pewnie o tym napisze! Wszyscy zobaczą, jakie ze mnie dobre Fannisiątko!

Odchodzi, nucąc radośnie pod nosem. Sevik zaciera ręce.

Sevik (uśmiechając się chytrze): No i jedną Norkę w konkursie mniej...

Odchodzi w drugą stronę, nucąc muzyczkę z "Gwizdanych Wojen".

SCENA 5

Kamil odpala rakietę w kwalifikacjach i obejmuje prowadzenie. Staje na miejscu dla lidera. Rozgląda się i woła Piotrka.

Pietrek (podchodząc): No, co jest, Miszczu?

Kamil (rozglądając się): Jak nam poszło? Wszyscy skaczą w niedzielę?

Pietrek (drapiąc się po głowie z zakłopotaniem): Nooo, prawie. Olek zmaścił dla Klimka, żeby żonka go nie zabiła. Bo wiesz, Ojrosporty im wywaliło i...

Kamil (przerywając mu gestem): Tak, wiem, słyszałem te historię na górze. Ach, ten nasz Oleczek do jednak dobre serduszko ma, bo szkoda byłoby Klimka, jakby go żona chochlą do zupy pobiła...

Pietrek (kiwając głową): Ano, hehe, niezłego guza by zarobił.  (z entuzjazmem) Paczaj, Miszczu, Eisenbichler leci. Jeśli cię nie przeleci, to żeś wygrał!

Kamil (grożąc mu żartobliwie palcem): No Pietrek, bez takich mi tu!

Obraca się i obserwuje lot Eisenbichlera. Ten ląduje nieco bliżej, a Kamil wygrywa kwalifikacje.

Pietrek (ściskając go): Brawo, Miszczu! No, to ja lecę po jakiegoś wajcenka, nie?

Oddala się uradowany. Do Kamila podchodzi Eisenbichler, nieco wkurzony.

Eisenbichler (maskując złość): Ech, więc... w sumie to... gratulacje... czy coś.

Ściska mocno rękę Kamila i przyciąga do siebie, próbując zrzucić z miejsca dla lidera.

Kamil (zapierając się mocno): Ech, dzięki. Doceniam, serio... (sapiąc) Mógłbyś mnie już puścić...? Czy coś?

Eisenbichler daje za wygraną.

Eisenbichler (odchodząc, mruczy pod nosem): To moje miejsce! Ja je jeszcze odzyskam!

Kamil poprawia kurtkę po niespodziewanym ataku i obserwuje skok Maćka, po czym nagle podchodzi do niego jakiś dziwny facet.

Kamil (z uprzejmym zainteresowaniem): Tak...?

Dziwny Facet: *bełkocze coś po niemiecku*

Kamil (unosząc wysoko brwi): Słucham?

Dziwny Facet: *bełkocze coś po niemiecku* ...cwaj tauzen ojro fyr diś!

Kamil (z nagłym zrozumieniem): AAA! Pieniążki! No tak, jasne! (odbiera czek) Tak, będzie na kwiatki dla Ewci, tak, to dobry plan. A jeśli coś zostanie to... To chyba dam komuś, taki będę dobry. W sumie święta idą, więc...

Mruży oczy zamyślony i popada w zadumę ignorując Dziwnego Faceta, który odchodzi po chwili.

SCENA 6

Peter przygotowuje się do skoku, ZPKamerman podchodzi nieśmiało.

ZPKamerman: Yyy... panie Prevc? Halo? Przepraszam?

Prevc posyła mu mordercze spojrzenie.

ZPKamerman (mocno zaniepokojony): Bo ja... ja potrzebuję do transmisji i... i ja... ja jakiejś informacji potrzebuję. 

Prevc (chłodno): I?

ZPKamerman (coraz bardziej przerażony jego spojrzeniem): No i ja powinienem wpisać srebrny medal ZIO na pasku,  (bardzo szybko, bardzo nerwowo) czymożeżyczypansobieczegośinnegopaniePrevc?

Prevc (lodowatym tonem, mrużąc groźnie oczy): Czy byłby pan uprzejmy nie wspominać przy mnie słów takich jak "srebro" oraz "dwa" w jakiejkolwiek odmianie w jakimkolwiek języku?

ZPKamerman (jeszcze bardziej przerażony, drążąc): O-o-oczywiście. To-o co-o ma-am na-na-napisać?

Prevc (po sekundzie namysłu): Winner of Four Hills Tournament 2015/16.

ZPKamerman (blady ze strachu): O-o-oczywiście.

Odchodzi, powoli dochodząc do siebie.

ZPKamerman (do siebie): Nie zabił mnie, nie zabił mnie, jak to dobrze, Hoferowi dzięki! (zatrzymuje się) I co to ja miałem tam napisać? Zwycięzca czego? Jak to szło? (zamyśla się). A, wiem już: Four Kills Tournament. W sumie, to do niego pasuje... Ciekawe, co za czterech bidaków zabił wtedy...

Wzdycha ciężko i przygotowuje grafikę do transmisji.

Peter kręci głową po jego odejściu i skupia się na swoim skoku. Potem czeka na dole na Demona; Demon odpala rakietę.

Prevc (obserwując jego lot): Rany, brat, co ty czynisz!

Prevc (po namyśle): No cóż, bycie Prevcem zobowiązuje.

Kiwa głową z zadowoleniem i odchodzi.

SCENA 7

Gdzieś pomiędzy domkami krąży ZPKamerman, obserwując skoczków szykujących się do zaprezentowania publiczności przed wyjściem na scenę. Tfu! na skocznię, oczywiście.

Kamil (do kolegów): Panowie, z dumą się prezentujemy, jasne? Niech poznają naszą siłę!

Dejvi (nieco zdenerwowany): Ej, widzicie tego gościa (pokazuje na ZPKamermana). To ZPK! AUTy mówią, że jest przerażający.

Pietrek (luzacko): Wyluzuj, Dejvi. To tylko facet z kamerą...

Dejvi (spanikowany, scenicznym szeptem): Idzie tu!

Kamil (uspokajająco): Spokojnie, on chce nas tylko nagrać, no panowie. Tak, jak ustaliliśmy.

Przybierają groźne pozycje, Dejvi z nieco przerażoną miną. Maciek pokazuje bica.

Pietrek (do Maćka): A to co było, hehe?

Maciek: No bo ja się ten... za Stękim stęskniłem. On by tu wszystkim kota pogonił, nie?

Pietrek (rozbawiony): Chyba tobie, hehe.

ZPKameraman przenosi się dalej do AUTów. Kofler robi przerażoną minę.

Kofi (o krok  od zawału): Panowie! To on! On dybał na me życie!

Kraft (bojowo): NA NIEGOOO...!

Hajbek (łapiąc go za ramię): Nie, nie! On jest naprawdę przerażający! Lepiej zastosujmy starą, dobrą metodę - udawajmy martwych!

Kraft (kiwając głową): Dobra!

Zamierają wszyscy z nienaturalnych pozycjach.

ZPKamerman (podchodząc bliżej): No proszę, jaki ładny Manequin Challenge!

Odchodzi w kierunku Słoweńców.

Kofi (półgębkiem, szeptem): Chyba poszedł.

Oddychają z ulgą i powracają do normalnych pozycji. ZPKamerman już dybie na Słoweńców. Ci wyciągają się jak struny w salucie.

ZPKamerman (zmieszany): Panowie, panowie... spokojnie, ja już w stanie spoczynku. Nie trzeba...

Słoweńcy (chórem): AJ, AJ, KAPITANIE!

ZPKamerman (jeszcze bardziej zawstydzony): Skąd wy to wiecie, spocząć chłopcy, spocząć...

Prevc (głośno): SPOOO-CZNIJ!

Reszta wykonuje rozkaz.

ZPKamerman (odchodząc, pod nosem): W końcu znaleźli się tacy, co wiedzą, że salut to tylko do zakrytej głowy. Proszę, proszę... coś jeszcze będzie z tej młodzieży...

Odchodzi zamyślony.

SCENA 8

Wyciąg, Sevik jedzie na górę zamyślony, kontempluje widoki. Nagle znowu zaskakuje go ZPKamerman.

Sevik (ni to przestraszony, ni to zdenerwowany): TO ZNOWU TY!

ZPKamerman (zmieszany): Ale że co ja? Panie, dajże mi pracować!

Sevik (oburzony): Szpiegujesz mnie!

ZPKamerman (wywracając oczami): Filmuję. Jest film, jest transmisja, ludzie to oglądają, telewizja dostaje hajsy, a tobie rośnie fejm. Mnie płacą i to nielicho. Masz z tym jakiś problem?

Sevik (w uniesieniu): Czy ja mam problem? TAK, MAM PROBLEM! Ja sobie po prostu NIE ŻYCZĘ, by mój czas medytacji zen był zakłócany w taki obrzydliwy sposób. Wiesz jakie to ustrojstwo (wskazuje kamerę) ma fatalne feng shui? Przez ciebie i twoje żelastwo zmaszczę konkurs!

ZPKamerman (poddając się): Dobrze, to ja sobie lepiej pójdę.

Wysiada z wagonika w połowie drogi (i zapewne stacza się na dół w postaci śnieżnej kuli). Sevik nieco rozstrojony dojeżdża na górę i wpada na Prevca.

Sevik (musi się wygadać chłop, no co): Znowu ten upierdliwy ZPK! Przyczepił się do mnie jak dwójka do Prevca (zauważa Petera). Ups, sorry, stary.

Prevc (mierzy go chłodnym spojrzeniem): Spoko. Nie widziałeś mojej kurtki?

Sevik (unosząc brew): Jakiej kurtki?

Prevc (wzdychając): Czarna z napisem "P.Prevc" na plecach...?

Sevik (zaskoczony): MASZ PODPISANĄ KURTKĘ?!

Prevc (robiąc kwaśną minę): Jak masz dwóch skaczących braci i do tego jeszcze siostrę, a kurtki są w tym samym kolorze i kroju to, wierz mi, lepiej ją sobie podpisać. W zeszłym tygodniu się przeziębiłem (kicha), bo zapakowałem kurtkę Niki i nie było szans, żebym się w nią zmieścił. No i mnie przewiało.

Sevik (ze współczuciem, podaje mu chusteczkę): Aha, to smutne.

Prevc (przyjmuje chusteczkę z wdzięcznością): Dzięki. Jesteś naprawdę spoko, Sevik, wiesz? A  wracając do kurtki - warto ją też podpisać, bo Tepes to śmieszek i lubi mi ją chować. Więc łatwiej ją potem znaleźć. To jak, wiedziałeś?

Sevik kręci głową zmartwiony, Prevc wzdycha.

Prevc: Trudno. No nic, do zobaczenia na dole!

Odchodzi, by przygotować się do skoku. Sevik znajduje odpowiednie feng shui i i zasiada do medytacji.

SCENA 9

Połowa konkursu drużynowego Demon skacze jakoś słabiej. 10 minut później skacze Peter i przy odjeździe tańczy makarenę.

Demon (podejrzliwie): Brat, co to niby miało być?

Prevc (zaskoczony): To ty nie wiesz?

Demon kręci głową.

Prevc (wzdycha): Bo rozmawiałem z Hoferem. I powiedział mi, że jeżeli mama zabroniła nam daleko skakać, to możemy mu pomóc uatrakcyjnić show... (zamiera w pół słowa)

Głos z OFFu (wzburzony): WALTI, CZY TOBIE SIĘ COŚ NIE PODOBA, PRZEPRASZAM?!

Walti (wygląda skruszony zza rogu): Ja jedynie chciałem... ja tak sobie pomyślałem... Atrakcja byłaby to miła, gdyby belka zatańczyła. Ta tańczyć jednak nie chciała, na Prevca spadła więc ta zabawa.

Głos z OFFu (nieco łagodniej): Żadnych Tańców z Belkami, jasne Walti? Ludzie nie mają czasu na takie atrakcje! (Walti chce coś powiedzieć, ale E_A go ucisza) Dobra, dobra. Później o tym porozmawiamy. Akcja!

Prevc (jak gdyby nigdy nic): ...i w zastępstwie Tańca z Belkami trochę pobawić się przy odjeździe. Takie... elementy baletu wprowadzić do sztuki.

Demon (z zamyśleniem): Nooo... to twoje obok baletu nawet nie leżało (Prevc posyła mu groźne spojrzenie), ale może w drugiej serii coś wykombinuję. Goran nie będzie zły?

Prevc (wzruszając ramionami): Będzie, ale zwali się na Hofera. A mama przynajmniej nie będzie zła.

Demon (ucieszony): Wilk syty i owca cała! Dobra, to ja lecę. Nara, brat!

Klepie Prevca po łopatce i odchodzi w podskokach.

SCENA 10

Polacy na prowadzeniu, stoją na miejscu dla lidera. Demon oddaje mega długi skok w drugiej serii i podchodzi do nich.

Demon (z uśmiechem): Siema.

Dejvi: No hej. Daleko żeś skoczył.

Demon (z chytrym uśmieszkiem): Liczyłem, że uda mi się was stąd zrzucić, ale niestety - skocznia mi się by skończyła w połowie, więc zrezygnowałem.

Pietrek: Hehe, no. Ale może na podiuma wam styknie, hehe.

Kamil (z uśmiechem): Trzymamy kciuki, do zobaczenia na podium.

Demon dziękuje i odchodzi kawałek dalej, by czekać na Prevca. Prevc skacze tak sobie, średnio.

Demon (mrużąc oczy): Ale żeś zmaścił, brat. Ja tu nas na podiuma winduje, a  ty co?

Prevc (mrukliwie): Umowę z Hoferem mam, pamiętasz? A poza tym, ja się mamie tłumaczyć z jakichś szklanych badziewi i innych badyli nie będę!

Demon (wywracając oczami): Teraz to już po ptokach. A Hoferem się nie zasłaniaj, tym razem nie odtańczyłeś nic ciekawego.

Prevc (wyniośle): Owszem, tańczyłem. Na górze, kankana z Kotem, Simmim i Sevikiem. (do siebie) Ten Sevik to naprawdę spoko gość, czemu ja go tak nie lubię...?

Demon (podsuwa usłużnie): Bo ci Kulę sprzed nosa sprzątnął.

Prevc (marszcząc gniewnie brwi): A tak, racja! Wredna niemiecka szuja! Już go ponownie nie lubię!

Demon (szturchając brata): A wracając do tematu - co robimy z konkursem jutro?

Prevc (wzruszając ramionami): Chcesz to wygraj, ja sobie odpocznę. Przynajmniej nie będę musiał z Tadziem gadać...

Demon (zaskoczony): Z kim?

Prevc (z przebiegłym uśmiechem): Nic, nic, młody. Najlepsze jeszcze przed tobą...

Odchodzi bezgłośnie chichocząc pod nosem. Demon zostaje zdezorientowany.

SCENA 11

Polacy cieszą się ze zwycięstwa, wszyscy uradowani, uśmiechnięci; Maciek ubiera żółtą kurtkę.

Pietrek (zauważając ubranie Maćka): Ej, Kocur, co to za łamanie dres kodu, hehe?

Kicia (krzywiąc się): Do ludzi idę, wywiadów udzielać, wyglądać muszę jak człowiek! 

Pietrek (przechylając głowę): Przeca ta szaro-czerwona niczego sobie, nie? Bo że kosmiczne kombinezony rytualnie palimy w Planicy** to już żeśmy ustalili, nie? Ale te? Całkiem-całkiem są, hehe.

Kicia (wygładzając żółtą kurtkę): Nie, moje włosy wydają się w niej strasznie matowe, a ja przecież tyle nabłyszczacza używam! Ta wręcz przeciwnie - podkreśla moje burgundowe pasemka w dolnej warstwie włosów.

Pietrek (unosząc brew): Że co?

Kicia (wzdychając): Nieważne. 

Kamil: Gotowi zaprezentować się przed kamerami?

Pietrek (rozochocony): A to my co wygralim,  żeby się przed kamerą wydurniać, hehe?

Dejvi (przerażony, uśmiech znika mu z twarzy): Ale że jakie wywiady? CZY MY BĘDZIEMY MUSIELI GADAĆ Z TADZIEM?! 

Kamil: No chyba tak. I z Sebkiem.

Dejvi (na skraju histerii): Ja nie chcę, JA SIĘ NIE ZGADZAM! Zabierzcie to podium ode mnie, ja nic nie wygrałem, nie chcę tych kwiatów (odrzuca bukiet na bok), wszystko tylko nie TADZIOOOOOOOOOOO...!

Ucieka w panice. Reszta patrzy po sobie zmieszana.

Pietrek: To... możemy my też się zwiniemy...?

Kamil i Pietrek (patrzą na siebie, na Kota, po czym unisono): TO NARA, KOCIE!

Oddalają się szybko.

Kicia (osłupiała): Ale... ale o co wam chodzi, chłopaki?

Tadzio (zza pleców Kici): Ekchem, Maciek, można prosić na słówko?

Kicia (nagle cała blada): O nie...!

Odwraca się.

Kicia (zakłopotana, blada z przerażenia): Już wiem, co jest nie tak - NIE NAŁOŻYŁEM GUMY DO WŁOSÓW. (do Tadzia) Czy możemy to zrobić bez wizji...? 

Tadzio marszy brwi i kręci głową, a Kot ucieka w poszukiwaniu najbliższej drogerii.

SCENA 12

Końcówka konkursu indywidualnego, Maciek na pierwszym miejscu, Kamil tuż za nim.

Kicia (z emfazą): Tak. To jest dzień. To jest TEN dzień. MÓJ dzień.

Kamil (unosząc brew): Znowu ćwiczysz autosugestię?

Kicia (schodząc na ziemię, obruszony): Ej, ja to jeszcze wygram.

Kamil (biorąc się pod boki): No, nie wiem, nie wiem... Młody Prevc ma jakieś dziwne układy z Hoferem dziś.

Kicia (z zastanowieniem): Może my też powinniśmy? 

Kamil: Ale teraz już nie zdążymy. Na Lille coś wymyślimy.

Kicia (w zamyśleniu): Myślisz, że Hofer lubi czekoladki z adwokatem... Skoro z niego taki adwokat diabła...? To jest Demona?

Kamil (puszczając mu oko): Pomyślimy o tym jutro. Teraz postaraj się nie być piąty, okej?

Kicia (krzywiąc się): Pewnie, że nie chcę być piąty. Tatuś już sobie wytapetował gabinet memami...

Bierze narty i idzie się przygotować do drugiej serii. Kamil wzdycha i rusza za nim.

SCENA 13

Końcówka serii finałowej, Demon na miejscu lidera odbiera gratulacje po wygranej. Podchodzi do niego Prevc.

Prevc (z marsową miną): Młody, masz przechlapane.

Demon: No ej! Hofer obiecał mi zwolnienie z WFu do końca roku!

Prevc (unosząc brew): I tak masz zwolnienie z WFu, ze względu na plan treningowy, pamiętasz?

Demon (rezolutnie): I koszy słodyczy!

Prevc (sceptycznie): Masz dietę.

Demon (triumfalnie): I kreskówki bez ograniczeń!

Prevc krzywi się jeszcze bardziej, Demon patrzy na niego podejrzliwie.

Demon (zmartwiony): Ej, brat, coś ty taki skwaszony? Przecież nie jesteś drugi, nie?

Prevc (mocno zirytowany): Ale DWUDZIESTY DRUGI. To są, jeśli nie zauważyłeś - DWIE DWÓJKI. Takie drugie miejsce do sześcianu.

Demon (wyciągając podręczny kalkulator ze skarpetki): ...czyli dokładnie... osiem! Celujesz w Lille w ósme miejsce, brat? Mama przynajmniej nie będzie zła!

Prevc: Nie da się ukryć. W Lille jeszcze bym odpuścił, ale do Engelbergu jej raczej przejdzie, o ile ją znam.

Demon (z szerokim uśmiechem): Czyli na Turniej wracamy do gry?

Prevc kiwa głową, a Demon przybija mu piątkę.

SCENA 14

Domek Polaków, po konkursie.

Pietrek (uradowany): Maaaciek! Idziemy wywiadować się do Tadzia!

Maciek (szukając żółtej kurtki): Czekaj, muszę...

Pietrek (ciągnąc go za rękaw): No chooodź...!

Maciek (zirytowany): Pietrek, przebrać się muszę! Wyglądać jak człowiek!

Pietrek: Przeca ty Kot jesteś, hehe. No chodźże!

Maciek (chwytając w końcu kurtkę): Dobra. Idziem.

Wychodzą przed domek, wprost w szeroko rozpostarte ramiona Tadzia.

Tadzio (ucieszony): Panowie, czekałem na was! To co? Najpierw Maciek? Czy Piotrek?

Pietrek (rechocząc): A może, hehe, to my ciebie przepytamy, hehe, jak ci się konkurs podobał, Tadziu, co? Hehehe!

Tadzio (zamyślając się): Hmm... moja chwila sławy...? W sumie czemu nie? (podaje mu mikrofon) Umiesz to obsługiwać?

Pietrek (łapiąc mikrofon do góry nogami): Pewnie! Raz-dwa! Raz-dwa-trzy! (stukając w trzonek) Halo, operator, jak mnie słychać?

Maciek: Pietrek, źle to trzymasz...

Pietrek: Maciuś, Maciuś, nie ucz ojca dzieci robić, dwójkę mam w końcu, nie? Hehe (łapie porządnie mikrofon). No, to jedziem z tym koksem... Panie Tadeuszu, pierwsze pytanie, hehe...

Kurtyna milczenia, ku uldze widzów i polonistów.

POSTLUDIUM

E_A: Walti! Odchodzę!

Walti (przerażony): Co?! Gdzie?! Kiedy?! Jak?! Jakże przeżyję twój brak?

E_A (uspokajająco): Czil, Walti. Na trochę tylko. Zresztą radzisz sobie dobrze - co prawda te balety to jakiś chybiony pomysł był, ale niech będzie. (ostrzegawczo) Tylko na tego ZPK uważaj, dobrze?

Walti: Sprawa dla wszystkich jest wręcz oczywista - czarnym charakterem jest kamerzysta!

E_A (kiwając głową): I żadnych Tańców z Belkami, jasne?

Walti (potakując): Belka ma być niczym skała - stać wciąż będzie, tam gdzie stała.

E_A: Dobrze, wpadnę potem sprawdzić jak ci idzie, a teraz zmykam na parę dni urlopu. Trzym się, Walti!

KONIEC AKTU II

*Pozwoliłam sobie ukraść ten cytat od Infinite Charlie

**pomysł ten także ukradłam od Infinite Charlie, a konkretnie STĄD

Wiatr ostatnio siedzi cicho, więc pojawił się nowy czarny charakter - Złowieszczy Pan Kamerman. Jak go odbieracie? XD

Teraz biorę urlop, więc ciekawe jak Walti poradzi sobie beze mnie, hm?

Więc co złego to nie ja, trzymajcie za niego kciuki.

A swoją drogą, Walti, co to za układy z Prevcami, hm?

***&***

Źródła gifów: 1) le ja; 2) citadeloftherisingstar.tumblr.com; 3) poleagles.tumblr.com